Dünya Otizm Farkındalık Günü

“Bir kız arkadaşımın olması en büyük hayalim olurdu”

Bugün Dünya Otizm Farkındalık Günü. Ancak böyle bir teşhis, etkilenenler için ne anlama geliyor, bununla nasıl başa çıkıyorlar ve çevrelerindekiler nasıl başa çıkıyor? Graz'dan bir anne ve kızı anlatıyor.

Rebecca 13 yıl önce doğduğunda, annesi bir şeylerin "farklı" olduğunu hemen fark etti. Barbara Gottlieb, "O ememiyordu ve ben de onu emziremiyordum" diyor. Ve: "Basitçe hiç gülümsemedi." Rebecca yürümeyi geç öğrendi ve ilk kelimesini üç yaşında söyledi. Küçük yaşlardan itibaren kimsenin onu kucağına almasına izin vermedi, sarılmak ya da öpmek istemedi.

Her şey normal aralıkta
 "'İyi olacağım' dedi doktorlar bana ve her şeyin normal aralıkta olduğunu söylediler." Anaokulunda da diğer küçüklerden "farklıydı", sosyalleşmiyordu, kimsenin gözünün içine bakmıyordu, içine kapanıktı. Sanki görünmezmiş gibi. Ya da kendini görünmez kılmak istiyordu. İlkokula gidene kadar otizm teşhisi konmamıştı. Şiddetli bir şekilde değil, "ama sosyal olarak fark edilebilir bir şekilde. Bu nedenle de toplumda bir sorun teşkil ediyordu" diye açıklıyor Graz'lı.